Η Θεσσαλονίκη, δυο μέρες τώρα, δεν ξύπνησε με τον συνηθισμένο της ρυθμό. Η πρωινή υγρασία του Θερμαϊκού δεν έφερε μαζί της τη γνώριμη ζωντάνια μιας πόλης που ξέρει να γελά και να θορυβεί. Αντίθετα, η πόλη βυθίστηκε σε μια βαριά, ασήκωτη σιωπή, από εκείνες που ακολουθούν την ξαφνική απώλεια.
Το πολύνεκρο τροχαίο με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια είδηση. Ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Όταν φεύγουν νέοι άνθρωποι, ο χρόνος σταματά. Όταν φεύγουν πηγαίνοντας εκδρομή, για να χαρούν και να δείξουν την αφοσίωση στην ομάδα τους, η τραγωδία αποκτά άλλη διάσταση.
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη συνυφασμένη με το συναίσθημα, μια πόλη που ζει και αναπνέει μέσα από τις γειτονιές της, τα στέκια της και τα γήπεδά της. Σήμερα, τα ασπρόμαυρα κασκόλ δεν είναι σύμβολα οπαδικής αντιπαράθεσης, αλλά σύμβολα πένθους που αγκαλιάζουν κάθε στενό της Τούμπας, της Καλαμαριάς, του κέντρου, της Ευκαρπίας, της Νεάπολης, των Αμπελοκήπων, κάθε στενό σε κάθε γειτονιά.
Δυστυχώς, η πόλη αυτή έχει μάθει να πενθεί με τον σκληρό τρόπο. Η μνήμη ανατρέχει αναπόφευκτα στα Τέμπη, στο 1999, σε εκείνη την άλλη μαύρη σελίδα που σημάδεψε τη γενιά των οπαδών του ΠΑΟΚ και τον φίλαθλο κόσμο.
Η επανάληψη του κακού μοιάζει με μια ειρωνεία της τύχης που κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί. Στα καφενεία και στις στάσεις των λεωφορείων, οι κουβέντες είναι χαμηλόφωνες. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους μοιράζονται ένα βλέμμα κατανόησης, μια κοινή θλίψη για τα παιδιά που δεν γύρισαν στο σπίτι τους, για τα δωμάτια που έμειναν άδεια και για τα όνειρα που έσβησαν πάνω στο οδόστρωμα.
Η απώλεια δεν έχει χρώμα, αλλά σήμερα η Θεσσαλονίκη φοράει το πιο βαθύ της μαύρο, τιμώντας εκείνους που έφυγαν υπηρετώντας μια αγάπη που για πολλούς είναι ακατανόητη, αλλά για την πόλη είναι τρόπος ζωής.
Το πιο συγκινητικό στοιχείο αυτών των ωρών είναι η στάση των «απέναντι». Στις δύσκολες στιγμές, η Θεσσαλονίκη θυμάται πως είναι μια ενιαία οικογένεια. Φίλαθλοι του Άρη και του Ηρακλή, άνθρωποι που σε άλλες συνθήκες θα διαφωνούσαν για μια φάση ή ένα γκολ, στέκονται βουβοί δίπλα στους πληγωμένους «συμπολίτες». Αυτή η αλληλεγγύη είναι το μοναδικό φως μέσα στο σκοτάδι του πένθους. Είναι η απόδειξη πως η ανθρωπιά υπερβαίνει τις φανέλες.
Η Θεσσαλονίκη θα βρει τον τρόπο να σταθεί ξανά στα πόδια της, αλλά δεν θα ξεχάσει. Θα τιμήσει τους νεκρούς της με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα: κρατώντας τη μνήμη τους ζωντανή σε κάθε σύνθημα, σε κάθε πανό, σε κάθε σιωπή πριν από τη σέντρα.
Σήμερα, ο Λευκός Πύργος μοιάζει πιο μοναχικός, και τα κύματα του Θερμαϊκού ψιθυρίζουν ονόματα που έγιναν αστέρια πολύ νωρίς.
Κι αν είναι κάτι να κρατήσουμε από αυτό το κακό, από αυτό το βαρύ πένθος, ας είναι η αλληλεγγύη…
