Τι να γράψεις για τα εφτά νέα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία! Τι σκέψεις να κάνεις για τις οικογένειές τους, για το τηλεφώνημα που κάθε γονιός το τρέμει. Και κυρίως πώς μπορείς να φανταστείς τη ζωή που θα ζήσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από εδώ και μπρος. Τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο.
Από την άλλη μεριά έρχομαι στη θέση των δέκα παλικαριών και προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τις όλο χαρά ετοιμασίες τους για το ταξίδι στη Λυών. Επί μέρες θα ήταν το μοναδικό αντικείμενο των συζητήσεών τους, θα έκαναν τα σχέδια τους, με το μυαλό τους πάντα στην αγαπημένη τους ομάδα. Διότι τελικά όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τους βλέπω με τα μάτια μου σε όλη τη διαδρομή να γελούν, να πειράζονται, να ανταλλάσσουν μηνύματα και φωτογραφίες μέσω των κινητών τους με τους φίλους τους που έμειναν στην Ελλάδα και με αυτούς που επρόκειτο να ξεκινήσουν το ταξίδι με τον ίδιο προορισμό, τη Λυών. Νέα παιδιά ξένοιαστα, χωρίς σκοτούρες, με όλη τη ζωή μπροστά τους. Κι όμως…
Για λόγους συνοριακής διευκόλυνσης -για να μην υποστούν τις χρονοβόρες διατυπώσεις με τις εκτός ΕΕ χώρες- βρέθηκαν στη Ρουμανία, επάνω σε έναν δρόμο-καρμανιόλα. Πολυσύχναστος, με μια λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, φορτωμένος με νταλίκες που ερχόταν και πήγαιναν προς την Ουγγαρία, ήταν τόπος πολλών θανατηφόρων ατυχημάτων. Το πώς έγινε το κακό είναι γνωστό και τελικά ελάχιστη σημασία έχει. Δεν αλλάζει τίποτα.
Πλέον είναι συγκλονισμένη όλη η φίλαθλη Ελλάδα και φυσικά η πόλη μας. Η Τούμπα έχει γίνει τόπος προσκυνήματος και αναβίωσαν οι μνήμες του 1999 με τους έξι νεκρούς, φίλους του ΠΑΟΚ. Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η απόφαση της ΟΥΕΦΑ ο ποδοσφαιρικός αγώνας να διεξαχθεί βάσει του προγράμματος, αγνοώντας την ψυχική πίεση υπό την οποία θα αγωνιστούν οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Λίγη ανθρωπιά απέναντι σε μια τραγωδία με εφτά νεκρούς, δε θα άλλαζε την πορεία της διοργάνωσης.
Ίσως ακόμα δε συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος αυτής της τραγωδίας καθώς θρηνούμε τις πέντε νεκρές εργάτριες των Τρικάλων. Έπεσαν πολλά μαζί στην ελληνική κοινωνία μέσα σε 24 ώρες. Και οι αντοχές της κοινωνίας μας δεν είναι απεριόριστες.
