Παρουσιάζοντας στοιχεία από την Eurostat και την Επιθεώρηση Εργασίας ο κ. Σκέρτσος τονίζει πως «η Ελλάδα παραμένει σταθερά μεταξύ των 3 ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα στην ΕΕ. Και αυτό αφορά και το 2024 και την περσινή χρονιά».
Ο πίνακας της Eurostat με τον αριθμό των εργατικών δυστυχημάτων το 2023 ανά 100.000 εργαζομένους.
«Αναρωτιέμαι πραγματικά πότε και γιατί επιτρέψαμε να χαθεί ο σεβασμός που η παράδοσή μας επιβάλει στους νεκρούς και τις οικογένειές τους; Είναι δυνατόν στο όνομα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού πολιτικού λόγου να εργαλειοποιείται με τέτοιο ανερυθρίαστο τρόπο ο θάνατος, το οικογενειακό πένθος αλλά και η συλλογική συντριβή που εύλογα νιώθουν όλοι οι πολίτες; Με ποια αρρωστημένη λογική αποφασίζουν κάποιοι να μολύνουν με ψέμματα την πληγή που ανοίγει κάθε θάνατος;», προσθέτει στην ανάρτησή του ο Άκης Σκέρτσος
Συνολικά στην περιφέρεια Θεσσαλίας υπηρετούν 57 υπάλληλοι με το 90% των οργανικών θέσεων να είναι καλυμμένες.
Η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου
«Δώδεκα οικογένειες από τη Θεσσαλία και την Κεντρική Μακεδονία πενθούν τους ανθρώπους τους εξαιτίας 2 τραγικών δυστυχημάτων. Στεκόμαστε στο πλευρό τους, πονάμε κι εμείς μαζί τους, και αναμένουμε τα τελικά συμπεράσματα των αρμόδιων αρχών που διενεργούν τους αναγκαίους ελέγχους.
Σαν να μην έφταναν, όμως, αυτοί οι θάνατοι, και με αφορμή την τραγωδία στα Τρίκαλα, κάποιοι που ειδικεύονται πλέον στο «εμπόριο πόνου» επιχειρούν από προχθές να δημιουργήσουν την ψευδή εικόνα ότι η Ελλάδα είναι περίπου μια δυστοπία εργατικών δυστυχημάτων.
Επικαλούνται μεγέθη που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και δεν επιβεβαιώνονται ούτε από την Eurostat ούτε από την ανεξάρτητη αρχή της Επιθεώρησης Εργασίας.
Με βάση τα επίσημα ευρωπαϊκά και εθνικά δεδομένα η Ελλάδα παραμένει σταθερά μεταξύ των 3 ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα στην ΕΕ. Και αυτό αφορά και το 2024 και την περσινή χρονιά.
Αναρωτιέμαι πραγματικά πότε και γιατί επιτρέψαμε να χαθεί ο σεβασμός που η παράδοσή μας επιβάλει στους νεκρούς και τις οικογένειές τους;
Είναι δυνατόν στο όνομα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού πολιτικού λόγου να εργαλειοποιείται με τέτοιο ανερυθρίαστο τρόπο ο θάνατος, το οικογενειακό πένθος αλλά και η συλλογική συντριβή που εύλογα νιώθουν όλοι οι πολίτες;
Με ποια αρρωστημένη λογική αποφασίζουν κάποιοι να μολύνουν με ψέμματα την πληγή που ανοίγει κάθε θάνατος;
Επιτέλους, ας αφήσουμε τις αρχές να κάνουν τη δουλειά τους. Μα πρωτίστως, ας δείξουμε ανθρωπιά κι ας αφήσουμε τις οικογένειες να κλάψουν τους νεκρούς τους».
