Καθώς η αβεβαιότητα κυριαρχεί γύρω από το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης ή παράτασης του τελεσιγράφου Τραμπ, ο κ. Κυριακίδης, υποναύαρχος ε.α., στρατηγικός αναλυτής και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Strategy International, σκιαγραφεί το ρίσκο της κλιμάκωσης, επισημαίνοντας πως εάν όντως πληγούν πολιτικές υποδομές και το Ιράν ανταπαντήσει αναλόγως, αυτό μπορεί να είναι και το σημείο που θα οδηγήσει κράτη του Κόλπου -τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ήδη έτοιμα- σε άμεση εμπλοκή.
Οι επιτυχημένες επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων, όπως η άριστα εκτελεσθείσα επιχείρηση για τη διάσωση του δεύτερου πιλότου του μαχητικού F-15, δεν συνιστούν συνολική στρατηγική και ενέχουν τον κίνδυνο εξαγωγής εσφαλμένων συμπερασμάτων, επισημαίνει ο Στάθης Κυριακίδης καθώς αναλύει το σκέλος που αφορά σε ενδεχόμενη δράση αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν, ενόσω ταυτόχρονα μιλά για τις προοπτικές των διπλωματικών διεργασιών και παρασκηνιακών διαβουλεύσεων. Παράλληλα, διαχωρίζει το μέτωπο του Λιβάνου από αυτό του Ιράν, επισημαίνοντας ότι οι επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ θα συνεχιστούν επί μακρόν, ανεξαρτήτως εάν υπάρξει τελικά εκεχειρία με το θεοκρατικό καθεστώς.
Ακολουθεί το κείμενο της συνέντευξης
Κύριε Κυριακίδη, λήγει στις 3 τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας το τελεσίγραφο Τραμπ για πλήγματα κατά πολιτικών υποδομών πλέον του Ιράν, χωρίς να έχουν διαφανεί ενδείξεις κάποιας διπλωματικής προόδου. Έχετε ήδη αναλύσει σε άρθρο σας στο Liberal τις στρατιωτικές επιλογές των ΗΠΑ και τον κίνδυνο στρατηγικής παγίδευσης. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την κατάσταση;
Να πούμε αρχικά ότι μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το να δοθεί εκ νέου παράταση στο τελεσίγραφο του Αμερικανού πρόεδρου. Τώρα, εν όψει της εκπνοής του τελεσιγράφου, διακρίνουμε δύο σημεία: Το πρώτο είναι ότι υπήρξε κάλεσμα από το ιρανικό καθεστώς προς τον λαό να συγκεντρωθεί σε εργοστάσια, υποδομές και γέφυρες. Αυτό μας θυμίζει σε κάποιο βαθμό πρακτικές Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία, όπου είχε συγκεντρώσει αμάχους στις γέφυρες. Το δεύτερο είναι η προειδοποίηση του Ισραήλ προς τους Ιρανούς πολίτες να μην ταξιδεύουν με τρένα και να μην διασχίζουν γέφυρες. Συνεπώς, προετοιμαζόμαστε για κάτι· το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση μένει να διαφανεί.
Εάν υποθέσουμε ότι υπάρξουν πλήγματα σε πολιτικές και ενεργειακές υποδομές, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μία ατραπό που δεν έχει επιστροφή. Καταρχήν, μιλάμε ξεκάθαρα για εγκλήματα πολέμου -δεν πρόκειται πλέον για στρατιωτικούς στόχους, αλλά για υποδομές πολιτικού χαρακτήρα.
Αυτό οδηγεί σε μία στρατηγική παγίδευση με υψηλή πιθανότητα αναγκαστικής περαιτέρω κλιμάκωσης, δεδομένου ότι δεν φαίνεται το Ιράν να είναι διατεθειμένο να κάνει κάποια υποχώρηση έστω και αναφορικά με ένα προσωρινό, ελεγχόμενο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Συνεπώς, θα πρόκειται για μία διαδικασία δίχως επιστροφή. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο. Διότι θα πρέπει να δούμε πώς θα κλιμακώσουν πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες: με τι είδους χερσαίες επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων.
Εδώ θα πρέπει να σταθούμε στην επιχείρηση για τη διάσωση του δεύτερου πιλότου του αμερικανικού αεροσκάφους F-15. H κατάρριψη μαχητικού των ΗΠΑ για πρώτη φορά είχε έλθει να αλλάξει το κλίμα, εγείροντας πολλαπλά ερωτήματα: Ξαφνικά η διαλυμένη ιρανική αεράμυνα ανέκαμψε; Βρέθηκαν νέα όπλα; Κάποιος βοήθησε; Με τις υπόνοιες ως προς το τελευταίο να στρέφονται σαφώς προς Ρωσία και Κίνα. Δηλαδή, πέραν της στοχοποίησης έρχεται πλέον και οπλισμός προς το καθεστώς του Ιράν; Αυτά ήταν τα μεγάλα ερωτηματικά όταν σημειώθηκε η κατάρριψη.
Με την εξαγωγή του πιλότου, άρχισε να θεωρείται ότι οι σκέψεις αυτές πιθανώς είναι υπερβολικές. Υπήρχε όμως και ο δεύτερος επιβαίνων του οποίου η τύχη αγνοείτο και τελικώς διασώθηκε στη μεγάλη επιχείρηση που εκτέλεσαν οι ΗΠΑ. Επί της επιχείρησης αυτής, θα μου επιτρέψετε δύο σχόλια: Το πρώτο είναι ότι αυτή η άριστα σχεδιασμένη επιχείρηση - που καταδεικνύει και την εκπαίδευση και την ετοιμότητα, αλλά και τα μέσα, την πανίσχυρη πολεμική μηχανή και τεχνολογική υπεροχή που διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες - μας επανέφερε στο status quo ante. Δηλαδή, ότι δεν υπάρχει ουσιαστική αεράμυνα στο Ιράν και ότι πράγματι ήταν ένα τυχαίο περιστατικό. Μια κατάρριψη στις 10.000 εξόδους μπορεί να δικαιολογηθεί και από τον παράγοντα τύχη.
Πραγματοποιήθηκαν συνολικά πέντε επιχειρήσεις - τέσσερις παραπλανητικές και η κεντρική για τη διάσωση - και όλες εκτελέστηκαν χωρίς απώλειες. Καμία κατάρριψη, καμία προσβολή, κανένας τραυματισμός. Στην κεντρική επιχείρηση έμειναν πίσω τα δύο C-130 και δύο έως τέσσερα ελικόπτερα. Το μεν Ιράν ισχυρίζεται ότι τα μέσα καταρρίφθηκαν, οι δε Ηνωμένες Πολιτείες ότι τα ανατίναξαν. Τείνω να πιστεύω το δεύτερο. Από τις θέσεις των αεροσκαφών στον τύποις διάδρομο απογείωσης δεν προκύπτει κατάρριψη κατόπιν εχθρικής ενέργειας αλλά φαίνεται ότι καταστράφηκαν ελεγχόμενα.
Πρόκειται, λοιπόν, για μία εξαιρετική επιχείρηση που υποδεικνύει υψηλό επίπεδο σχεδιασμού, εκπαίδευσης και τεχνολογικής υπεροχής και ενώ δεν θα χρησιμοποιούσα τη ρητορική Τραμπ και Χέγκσεθ ότι «ταπείνωσε» το Ιράν, σίγουρα κατέδειξε την αδυναμία του να υπερασπιστεί ακόμα και το έδαφός του απέναντι σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις.
Και τώρα ερχόμαστε στο δεύτερο στοιχείο: ακριβώς το γεγονός αυτό, δηλαδή η εξαιρετικά επιτυχής διεξαγωγή αυτής της επιχείρησης, «ανοίγει» ένα επιπλέον μεγάλο ερωτηματικό. Εάν αυτή η επιχείρηση οδηγήσει στην εσφαλμένη, κατ’ εμέ, λογική -ότι δηλαδή είναι εύκολο να διεξάγονται επιχειρήσεις στο Ιράν-, τότε υπάρχει κίνδυνος εμπλοκής. Αντίθετα, εάν αξιολογηθεί σωστά ως μία περιορισμένης έκτασης επιχείρηση, με γρήγορη είσοδο και έξοδο, τότε θα επανέλθουμε στη λογική ότι χερσαίες επιχειρήσεις αποκλείονται. Δεν έχουν καμία στρατιωτική λογική. Μεμονωμένες επιχειρήσεις ειδικού σκοπού είναι από την άλλη πιθανές κυρίως από τη στιγμή που δεν υφίσταται ιρανική αεράμυνα.
Όμως είναι κρίσιμο να γίνει κατανοητό πως η επιχείρηση για τη διάσωση του δεύτερου μέλους του πληρώματος του F-15 ήταν σημαντική και για το Ιράν. Όσο και αν φαίνεται οξύμωρο και παράδοξο, η εξέλιξη αυτή ήταν πολύ πιο ευνοϊκή για το ίδιο το Ιράν. Διότι εάν ο πιλότος είχε συλληφθεί από τους Ιρανούς, προφανώς θα υπήρχε έντονη επικοινωνιακή εκμετάλλευση και ουσιαστικά θα ανάγκαζαν τον Ντόναλντ Τραμπ να μπει ακόμη πιο βαθιά, να το πάρει «προσωπικά» και να διολισθήσει ακόμη περισσότερο σε αυτό που φοβόμαστε όλοι: τη στρατηγική παγίδευση. Με δεδομένη την ιδιοσυγκρασία του, θα μπορούσε ο Ντόναλντ Τραμπ να οδηγηθεί σε πιο επιθετικές κινήσεις προκειμένου να δείξει ποιος είναι το «αφεντικό», όπως άλλωστε είναι η απόλυτη λογική του.
Ας ελπίσουμε, λοιπόν, πως το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε διά της επιχείρησης διάσωσης δεν θα κλείσει με το σημερινό τελεσίγραφο. Θα είμαστε ικανοποιημένοι ακόμη και με μία μικρή παράταση συνοδευόμενη από τη ρητορική του να δοθεί στη διπλωματία μία ευκαιρία. Διότι η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ είναι απαράδεκτη διπλωματικά και δεν βοηθά πουθενά. Όταν δεν επιδιώκεις καθαρά στρατιωτική λύση, δεν μπορεί να υβρίζεις και να χρησιμοποιείς χαρακτηρισμούς ακόμη και θρησκευτικής προσέγγισης όταν απευθύνεσαι σε ένα θεοκρατικό καθεστώς. Συνεπώς, η κατάσταση παραμένει κρίσιμη και υπάρχει πάντα η πιθανότητα αλλαγής στάσης, δεδομένου ότι μιλάμε πάντα για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Από την άλλη κάθε τελεσίγραφο που παρέρχεται χωρίς να υλοποιείται ή παρατείνεται δεν καταλήγει να υπονομεύει την αμερικανική αποτροπή;
Απολύτως. Και όχι μόνο την αποτροπή. Διότι δεν πρόκειται για αποτροπή στην περίπτωση αυτή - είναι κυρίως ζήτημα αξιοπιστίας. Όταν δηλώσεις αναιρούνται εντός 24 ωρών, 10 ωρών, και ούτω καθεξής, αυτό προφανέστατα δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία του λόγου. Δεν υπάρχει σύζευξη λόγων και έργων. Δεν υπάρχει ακολουθία λόγων και έργων. Και αυτό δεν μπορεί να καταδείξει έναν αξιόπιστο συνομιλητή.
Άλλωστε, το Ιράν έχει κατηγορήσει τον Τραμπ ότι εν μέσω διαπραγμάτευσης ξεκίνησε τις επιθέσεις, και μάλιστα το έπραξε δύο φορές - τώρα και με τις επιδρομές του Ιουνίου του 2025. Άρα, δεν είναι ένας αξιόπιστος συνομιλητής. Και αυτό, ξέρετε, το βλέπει η παγκόσμια κοινότητα. Όταν δεν υφίσταται συνέπεια λόγων και έργων, δεν υπάρχει και εμπιστοσύνη.
Υπάρχει ωστόσο αξιόπιστος συνομιλητής από την πλευρά του Ιράν; Δεν γνωρίζουμε ακριβώς και ποιος είναι ο συνομιλητής των ΗΠΑ στο Ιράν
Η πραγματική εξουσία στην πολιτική του Ιράν βρίσκεται στους Φρουρούς της Επανάστασης. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Η τριάδα που έχουμε ήδη αναδείξει -Γκαλιμπάφ, Αραγτσί και Πεζεσκιάν σε δευτερεύοντα ρόλο- φαίνεται αφενός ότι πληροί τις προϋποθέσεις να αποτελεί τη φωνή υπό τον έλεγχο των Φρουρών της Επανάστασης και αφετέρου να είναι αξιόπιστοι ως συνομιλητές για την άλλη πλευρά.
Συνεπώς, από ιρανικής πλευράς μένουμε σε αυτά τα τρία πρόσωπα, ενώ από αμερικανικής αποκλείουμε τους Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Ενδεχομένως να υπάρξουν άλλα σχήματα, ίσως και με μεγαλύτερη εμπλοκή του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς.
Τι συμβαίνει με τις διαμεσολαβήσεις και τις διαπραγματεύσεις; Βλέπουμε Πακιστάν, Τουρκία και Αίγυπτο που συνεχίζουν τις προσπάθειες. Ωστόσο, είμαστε σε μεγάλο βαθμό στο σκοτάδι, εκτοξεύονται απειλές εκατέρωθεν και η εκπνοή του τελεσιγράφου πλησιάζει
Θα σας έλεγα ότι καλώς είμαστε στο σκοτάδι. Είναι πολύ προτιμότερο να γίνονται πράγματι διεργασίες και να μην τις μαθαίνουμε - διότι και αυτά που μαθαίνουμε, συνήθως «καίγονται» κιόλας. Δηλαδή να λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες η μυστική διπλωματία παρά να είναι όλα στο φως και αυτό να σημαίνει μία λεκτική διολίσθηση του ενός να προκαλεί τη ρητορική αντίδραση του άλλου, να κόβονται οι «γέφυρες» και να ξεκινάμε κάθε φορά από την αρχή. Άρα, προτιμώ να μην μαθαίνω τίποτα και να δω το αποτέλεσμα των συνομιλιών στην πράξη. Εάν τα ξημερώματα δεν συμβεί κάτι, αυτό σημαίνει ότι οι συνομιλίες βρίσκονται σε κάποιο στάδιο εξέλιξης - δεν θα γνωρίζουμε αν είναι καλό ή κακό, αλλά σε κάθε περίπτωση ότι προχωρούν.
Η δημοσιότητα μπορεί να επηρεάσει και επιχειρησιακά ζητήματα;
Βεβαίως. Δεν βοήθησε καθόλου στην επιχείρηση διάσωσης το γεγονός ότι υπήρξαν διαρροές. Αμερικανός αξιωματούχος διέρρευσε σε δίκτυο ότι υπήρχε δεύτερος επιβαίνων στο F-15. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος μπορεί να πετάξει με έναν ή δύο επιβαίνοντες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε κανείς εάν υπήρχε και δεύτερος επιβαίνων. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί στην ουσία το διέρρευσαν. Εξ ου και ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε εξαιρετικά επιθετικός γι’ αυτό το ζήτημα στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου. Διότι ούτε οι Ιρανοί ήταν σε θέση να γνωρίζουν εάν υπήρχε δεύτερος επιζών. Τέτοιες διαρροές δημιουργούν προβλήματα και δεν βοηθούν ούτε επιχειρησιακά ούτε πολιτικά.
Συνεπώς, μπροστά σε ένα καθοριστικό δίλημμα βρίσκεται αυτές τις ώρες ο Ντόναλντ Τραμπ και έως πού μπορεί να φθάνουν οι συνέπειες;
Εάν ανοίξει ο Αμερικανός πρόεδρος τον Ασκό του Αιόλου χτυπώντας πολιτικές υποδομές, το Ιράν θα αντεπιτεθεί επίσης κατά πολιτικών στόχων. Και αυτό φοβάμαι ότι μπορεί να είναι το σημείο που θα οδηγήσει κράτη του Κόλπου -τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ήδη έτοιμα- σε άμεση εμπλοκή με επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Αυτό θα είναι μία πολύ αρνητική εξέλιξη σε πολλαπλά επίπεδα - από επιχειρησιακό έως πολιτικό και ψυχολογικό επίπεδο. Θα μιλάμε επίσης επί της ουσίας για μια κατάσταση στην οποία Ισραήλ και αραβικές μοναρχίες θα βρεθούν να επιχειρούν από κοινού εναντίον ενός σιιτικού κράτους.
Το Ισραήλ λειτουργεί ως παράγοντας που ενισχύει την κλιμάκωση. Είναι ο μόνος δρών που δεν ενδιαφέρεται για επιμέρους ζητήματα, αν θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ ή εάν χτυπηθούν πολιτικές υποδομές, αλλά αποκλειστικά για την αλλαγή καθεστώτος. Έχει προχωρήσει στην επίθεση στο South Pars και έχει ήδη χτυπήσει γέφυρα, δηλαδή πολιτικό στόχο. Στόχος του είναι να διατηρηθεί η αμερικανική εμπλοκή, να κρατήσει στρατηγικά παγιδευμένη την Αμερική σε αυτό τον πόλεμο.
Η στρατηγική στόχευση των ΗΠΑ αντίθετα εκτιμώ ότι θα πρέπει να είναι η απεμπλοκή από την απόλυτη ταύτιση με το Ισραήλ. Πιστεύω ότι είναι σε θέση οι Ηνωμένες Πολιτείες να πιέσουν και να πείσουν το Ισραήλ ότι έχουν περισσότερα να χάσουν από το να κερδίσουν από κοινού ως σύμμαχοι κλιμακώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο στο Ιράν τη δεδομένη στιγμή, να εστιάσει το Ισραήλ στον Λίβανο, να αφήσει το παρόν καθεστώς να διατηρηθεί και να δώσει δείγματα γραφής και να φανούν οι προθέσεις του σε μία διαπραγμάτευση.
Θα σας παραπέμψω στη Βενεζουέλα μετά τη σύλληψη Μαδούρο, όπου σαφώς δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις, αλλά υπάρχει ένα χαρακτηριστικό στοιχείο. Υπήρξε μία διάδοχη κατάσταση εκ των έσω που ουδείς ανέμενε. Περίμεναν όλοι την επιστροφή της κατόχου του Νόμπελ Κορίνα Ματσάδο και την ανάληψη της προεδρίας. Όμως, υπήρξε τελικά συνεννόηση των ΗΠΑ με την Ντέλσι Ροντρίγκες, η οποία ήταν το νούμερο 2 και ιδιαίτερα σκληροπυρηνική.
Δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις θα επαναλάβω, διότι εδώ μιλάμε για ένα θεοκρατικό καθεστώς με πολύ διαφορετική φιλοσοφία και κοσμοθεωρία, αλλά δεν αποκλείω η τριάδα των Γκαλιμπάφ, Αραγτσί και Πεζεσκιάν, που λειτουργεί υπό τον έλεγχο των Φρουρών, να ρίξει νερό στο κρασί της και να επιδείξει μία κάποια διαλλακτικότητα τουλάχιστον αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα, ιδίως εάν λάβει ως αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων ή το ξεπάγωμα των περιουσιακών στοιχείων. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι αυτή η τριάδα δεν μπορεί να οδηγήσει το Ιράν σε μία επόμενη μέρα ενδιάμεσης κατάστασης πάντα, διότι είναι απόλυτα βέβαιο ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να προσπαθήσει να διαβρώσει το καθεστώς έως την τελική ανατροπή του.
Άρα θα μπορούσαμε να μιλάμε για μία συζήτηση μεταξύ συμμάχων, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών, κατά την οποία οι ΗΠΑ θα πιέζουν να προχωρήσει αυτή η ενδιάμεση κατάσταση και το Ισραήλ θα αναγκαστεί ενδεχομένως να συναινέσει, ενώ πώς θα κινηθεί σε πέντε μήνες ή σε ένα χρόνο από σήμερα.
Θα μπορούσε κατά την ενδιάμεση αυτή κατάσταση να υπάρξει στο εσωτερικό του Ιράν μία νέα δυναμική κινητοποίηση;
Αυτό θα ήταν ευκταίο, αλλά δεν διαφαίνεται άμεσα. Αν δεν συνέβη μέχρι τώρα, είναι δύσκολο να συμβεί άμεσα. Η αλλαγή καθεστώτος μπορεί να προέλθει μόνο από το εσωτερικό.
Κλείνοντας, ποια είναι η εικόνα σας για το πώς θα εξελιχθεί το μέτωπο του Λιβάνου;
Το μέτωπο του Λιβάνου είναι διαφορετικό και δεν πρέπει να συγχέεται με το Ιράν. Είναι άλλη ατζέντα.
Στον Λίβανο, το Ισραήλ έχει πετύχει τους περισσότερους στόχους και θα κατορθώσει να δημιουργήσει τη ζώνη ασφαλείας νότια του ποταμού Λιτάνι. Θεωρώ δεδομένο ότι θα περάσει τον Λιτάνι -ήδη έχει ξεκινήσει επιχειρήσεις εκεί- και θα προσπαθήσει να εξαλείψει κάθε θύλακα της Χεζμπολάχ. Από τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ έως τον ποταμό Λιτάνι δεν θα υπάρξει καμία εκεχειρία αν δεν εξουδετερωθούν πλήρως οι δυνάμεις της Χεζμπολάχ στην περιοχή.
Στην παρούσα φάση δεν είναι εφικτός ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ. Η προσπάθεια της κυβέρνησης του Λιβάνου ήταν ο αφοπλισμός, άλλωστε ήταν και όρος της προϋπάρχουσας εκεχειρίας. Αυτό τώρα δεν μπορεί να συμβεί διότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να την ελέγξει, αλλά και γιατί οι επιχειρήσεις έχουν οδηγήσει σε συσπείρωση του πληθυσμού - ακόμη και του πληθυσμού εκείνου που ήταν απέναντι στη Χεζμπολάχ. Είναι κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει στο Ιράν γιατί συσπειρώνεσαι γύρω από αυτόν που αμύνεται του εδάφους. Άρα, ο πόλεμος αυτός θα διαρκέσει. Ακόμη και εάν υπάρξει εκεχειρία με το Ιράν, στον Λίβανο θα έχουμε ισραηλινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις διαρκείας.
Στο ίδιο πλαίσιο είναι και ο ρόλος των Χούθι. Οι Χούθι δεν έχουν πραγματοποιήσει καμία επίθεση κατά της εμπορικής ναυτιλίας στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς έχει υπάρξει σχετική συμφωνία από πέρυσι τον Μάιο μετά τα συντριπτικά πλήγματα που δέχθηκαν από ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Εστιάζουν σε στόχους που συνδέονται με το Ισραήλ - μέχρι στιγμής. Δεν είναι αμελητέος κίνδυνος για την εμπορική ναυτιλία οι Χούθι, αλλά δεν έχει εκδηλωθεί ως τέτοιος αυτή τη στιγμή. Άλλωστε, έχουμε και την επιχείρηση «Ασπίδες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή με όλα τα καλά, τα κακά και τους περιορισμούς της.
