Το τελευταίο θύμα αυτής της ψηφιακής επίθεσης είναι ο Alan Read, καθηγητής θεατρολογίας στο King's College του Λονδίνου.
Ο ακαδημαϊκός βρέθηκε άθελά του στο επίκεντρο μιας ρωσικής επιχείρησης επιρροής, όταν ένα βίντεο-προϊόν deepfake εμφάνισε το πρόσωπό του και τη φωνή του να εξαπολύουν δριμύ κατηγορώ κατά του Εμανουέλ Μακρόν και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Είναι κάτι εντελώς ξένο προς εμένα», δήλωσε ο ίδιος στο BBC, περιγράφοντας το σοκ της ψηφιακής του ταυτότητας που «αιχμαλωτίστηκε» για πολιτικές σκοπιμότητες.
Η «επανάσταση» στην πολιτική επιρροή
Σύμφωνα με τον Chris Kremidas-Courtney, αναλυτή του European Policy Centre, δεν βρισκόμαστε απλώς αντιμέτωποι με μια αύξηση των ψεύτικων βίντεο, αλλά με μια ριζική αλλαγή στον τρόπο άσκησης επιρροής.
Συστήματα ΤΝ μπορούν πλέον να παράγουν μαζική «πειθώ» με ελάχιστο κόστος, ξεπερνώντας τους μηχανισμούς ελέγχου των κρατών και των πλατφορμών.
Η έξαρση των φαινομένων συνδέεται χρονικά με την κυκλοφορία προηγμένων εργαλείων, όπως το Sora2 της OpenAI.
Παράλληλα, μικρότερες εταιρείες, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν μερίδιο αγοράς, παρακάμπτουν δικλείδες ασφαλείας, όπως τα ψηφιακά υδατογραφήματα, επιτρέποντας σε κακόβουλους δράστες να δημιουργούν ρεαλιστικά βίντεο ανύποπτων πολιτών.
Η στρατηγική «Matryoshka»
Οι ερευνητές ασφαλείας έχουν εντοπίσει συγκεκριμένα δίκτυα, όπως την επιχείρηση «Matryoshka» (Operation Overload), η οποία χρησιμοποιεί παραβιασμένους λογαριασμούς στα social media για να διασπείρει το περιεχόμενο σε «στρώσεις», καθιστώντας δύσκολο τον εντοπισμό της αρχικής πηγής.
Στόχος τους είναι η απαξίωση της κυβέρνησης του Κιέβου και η ενίσχυση ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων, όπως το πρόσφατο κύμα βίντεο που καλούσε σε «Polexit» στην Πολωνία.
Στη Βρετανία, η ανησυχία εντείνεται ενόψει των τοπικών εκλογών του Μαΐου. Παρόλο που η νέα νομοθεσία για την ασφάλεια στο διαδίκτυο υποχρεώνει τις πλατφόρμες να αποσύρουν υλικό ξένης επιρροής, η ταχύτητα με την οποία ένα βίντεο γίνεται viral συχνά ξεπερνά τους ρυθμούς αντίδρασης των αρχών.
Όπως προειδοποιούν οι ειδικοί, η μάχη κατά της ρωσικής υβριδικής απειλής περνά πλέον μέσα από τις οθόνες μας, όπου η διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και ψηφιακής κατασκευής γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.
