Όπως σχολιάζει το Politico, το επεισόδιο ενισχύει την εντύπωση ότι η Ρωσία, παρά τη ρητορική της περί «πολυπολικού κόσμου» και αντίστασης στην αμερικανική ηγεμονία, αποφεύγει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή όταν σύμμαχες χώρες δέχονται επίθεση.
Αντίστοιχα ερωτήματα είχαν προκύψει και σε άλλες περιπτώσεις: στη Συρία, όπου η στήριξη της Μόσχας δεν απέτρεψε την προέλαση ανταρτών προς τη Δαμασκό το 2024, και στη Βενεζουέλα, όπου ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο βρέθηκε απομονωμένος μετά την ανατροπή της εξουσίας του.
Η στάση της Ρωσίας απέναντι στο Ιράν δεν αποτέλεσε πλήρη έκπληξη. Κατά τον περσινό 12ήμερο πόλεμο Ιράν–Ισραήλ, στον οποίο συμμετείχαν και οι ΗΠΑ πλήττοντας πυρηνικές εγκαταστάσεις, η Μόσχα περιορίστηκε σε καταδίκες χωρίς ουσιαστική δράση.
Έκτοτε, επιχείρησε να στηρίξει την Τεχεράνη κυρίως σε πολιτικό και τεχνικό επίπεδο: υπερασπίστηκε την καταστολή των διαδηλώσεων, φέρεται να παρείχε στρατιωτικό εξοπλισμό και συμφώνησε στην προμήθεια προηγμένων φορητών πυραύλων αξίας περίπου 500 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, πρότεινε να αποθηκεύονται ιρανικά αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου σε ρωσικό έδαφος, προβάλλοντας ρόλο διαμεσολαβητή.
Η συνεργασία εκτείνεται και στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά με περιορισμένη συμβολική παρουσία. Πρόσφατα, ρωσικές και ιρανικές ναυτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν κοινά γυμνάσια στον Κόλπο του Ομάν, με τη Μόσχα να συμμετέχει με ένα μόνο πολεμικό πλοίο, ενώ ανακοινώθηκαν μελλοντικές ασκήσεις με συμμετοχή της Κίνας.
Παρά τη στρατηγική συμφωνία εταιρικής σχέσης που υπεγράφη το 2025, η Ρωσία δεν δεσμεύεται να παρέχει στρατιωτική βοήθεια στο Ιράν, καθώς δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας.
Έτσι, παρότι η Τεχεράνη έχει προμηθεύσει τη Μόσχα με drones και πυραύλους για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Κρεμλίνο δεν δείχνει πρόθυμο να εμπλακεί σε νέο μέτωπο.
Η επιλογή αυτή ενδέχεται να πλήξει την αξιοπιστία της Ρωσίας ως συμμάχου, αλλά παράλληλα της επιτρέπει να αξιοποιήσει πολιτικά την κρίση, ενισχύοντας το αφήγημά της περί δυτικής επιθετικότητας και δικαιώνοντας τη σκληρή στάση της στο ουκρανικό μέτωπο.
