Σύμφωνα με ανάλυση του Bloomberg, ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί ότι ο έλεγχος ή η επιρροή στις ενεργειακές ροές της Τεχεράνης θα μπορούσε να μεταφραστεί σε ισχυρό εργαλείο πίεσης προς το Πεκίνο, έναν από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς πετρελαίου παγκοσμίως.
Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα αναφερθεί στη σημασία της ενεργειακής ισχύος ως μέσο άσκησης διεθνούς πολιτικής, υποστηρίζοντας ότι ο έλεγχος των πηγών και των διαδρομών πετρελαίου μπορεί να επηρεάσει τις ισορροπίες σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτό, η προοπτική υπαγωγής των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητα της Κίνας να εξασφαλίζει φθηνές ενεργειακές προμήθειες.
Ήδη, Αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τη Μέση Ανατολή έχουν συμβάλει στη μείωση της ενεργειακής επιρροής της Κίνας. Το Πεκίνο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές αργού πετρελαίου, ενώ οι εξελίξεις στο Ιράν και η αποσταθεροποίηση των Στενών του Ορμούζ έχουν περιορίσει την προσφορά, οδηγώντας σε άνοδο των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ωστόσο, η προοπτική μακροχρόνιου ελέγχου του ιρανικού ενεργειακού τομέα συνιστά ιδιαίτερα απαιτητικό εγχείρημα. Μια τέτοια στρατηγική θα απαιτούσε σημαντική στρατιωτική και οικονομική εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ενώ θα έθετε και ζητήματα διεθνούς νομιμότητας.
Από την πλευρά της, η Κίνα φαίνεται καλύτερα προετοιμασμένη για ενδεχόμενες διαταραχές στην ενεργειακή αγορά. Τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει στη δημιουργία στρατηγικών αποθεμάτων, στην ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και στην ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, περιορίζοντας την ευαλωτότητά της σε εξωτερικούς κραδασμούς.
Παρά τις πιέσεις, το Πεκίνο διατηρεί σημαντική ανθεκτικότητα. Αν και οι υψηλές τιμές πετρελαίου επιβαρύνουν τον κινεζικό τομέα διύλισης, η χώρα διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να απορροφήσει μέρος του κόστους.
Η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να επηρεάζει ήδη τις ενεργειακές ροές προς την Ασία. Οι κινεζικές εισαγωγές από χώρες όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν καθίστανται ακριβότερες ή πιο αβέβαιες, ενώ νέοι αγοραστές και ανταγωνιστές εντείνουν την πίεση στην αγορά.
