Μια υπενθύμιση προς κάθε κατεύθυνση ότι ο Δικέφαλος βρίσκεται φέτος σε εξαιρετικό επίπεδο, με βάθος, ποιότητα και τεράστια αυτοπεποίθηση. Το προβάδισμα ενόψει του επαναληπτικού της Τούμπας σε περίπου μία εβδομάδα δίνει στην ομάδα του Λουτσέσκου ένα σημαντικό ψυχολογικό αβαντάζ, όμως πιο σπουδαίο από το αποτέλεσμα ήταν το πώς αυτό κατακτήθηκε.
Στο πρώτο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ ήταν πραγματικά φανταστικός. Μπήκε με ταχύτητα, ενέργεια και απόλυτο πλάνο στο παιχνίδι, εγκλώβισε τον Παναθηναϊκό, έσπασε την πίεσή του και δημιούργησε τεράστιες ευκαιρίες για να ανοίξει το σκορ.
Θα μπορούσε, μάλιστα, να βρει όχι ένα αλλά δύο γκολ, αν ήταν λίγο πιο ψύχραιμος στις τελικές. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα της ομάδας έστελνε ήδη μήνυμα, ο ΠΑΟΚ είχε έρθει για να επιβάλει τον ρυθμό του, όπως κάνει με κάθε εν Ελλάδι αντίπαλο.
Το γκολ που δεν ήρθε στο πρώτο μέρος, ήρθε στο δεύτερο – και μάλιστα από έναν ποδοσφαιριστή που μπήκε για να αλλάξει το ματς. Ο Γιώργος Γιακουμάκης, με το χαρακτηριστικό agressive παιχνίδι του, έκανε ακριβώς αυτό που του ζήτησε ο προπονητής του. Μπήκε συγκεντρωμένος, πάλεψε κάθε μπάλα, κέρδισε το πέναλτι από τον Καλάμπρια και στη συνέχεια εκτέλεσε ο ίδιος με αποφασιστικότητα για το 0-1. Ένα γκολ που έκρινε το ματς, αλλά και επιβράβευσε τη συνολική εικόνα του ΠΑΟΚ.
Κι όλα αυτά, χωρίς τον κορυφαίο παίκτη του αλλά και της φετινής Super League, τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Η απουσία του θα μπορούσε να αποσυντονίσει μια λιγότερο δουλεμένη ομάδα. Όχι όμως τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου. Ο Δικέφαλος απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι λειτουργεί ως καλοκουρδισμένη μηχανή. Όταν λείπει ένα «πετράδι», όλα τα υπόλοιπα γρανάζια μπαίνουν μπροστά και καλύπτουν το κενό.
Αυτή η προσωπικότητα που παρουσιάζει στα εκτός έδρας ντέρμπι είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της φετινής σεζόν. Μετά τα διπλά σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ πήρε και το τρίτο του στην Αθήνα, αποδεικνύοντας ότι διαθέτει το «κάτι παραπάνω» που χρειάζεται μια ομάδα για να διεκδικήσει μέχρι τέλους όσα της αναλογούν σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι η υγεία που βγάζει αυτό το σύνολο. Εντός γηπέδου, η συνοχή είναι υποδειγματική. Εκτός γηπέδου, η ομάδα μοιάζει με οικογένεια που αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία ενωμένη. Αυτό το στοιχείο είναι που κάνει τον ΠΑΟΚ πραγματικά επικίνδυνο.
Γιατί δεν κερδίζει μόνο παιχνίδια. Χτίζει χαρακτήρα, χτίζει νοοτροπία νικητή, και αυτό είναι κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα, εκτός αν έχεις τον Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο σου.
