Η ισοφάριση στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων, με τον Κωστή να εκμεταλλεύεται την αδράνεια στην κιτρινόμαυρη άμυνα, ήρθε σαν τιμωρία για μια συνολική κακή διαχείριση του φινάλε. Ένα γκολ που δεν ήταν απλώς το 2-2, αλλά η επιβεβαίωση ότι ο Άρης συνεχίζει να πληρώνει τα ίδια λάθη, ανεξάρτητα από το πόσο καλά παίζει στη μεγαλύτερη διάρκεια των αγώνων του.
Το γεγονός ότι η ομάδα παραμένει χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα μέσα στο 2026 κάνει την κατάσταση ακόμη πιο βαριά. Η συγκεκριμένη αναμέτρηση δεν ήταν απλώς άλλη μία αγωνιστική. Ήταν μια ευκαιρία για βαθμολογική ανάσα, για αλλαγή ψυχολογίας, αλλά και για μια δήλωση προς κάθε κατεύθυνση ότι ο Άρης μπορεί να σταθεί με απαιτήσεις απέναντι σε μια ομάδα που φέτος έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Αντί για αυτό, ήρθε ακόμη ένας χαμένος στόχος.
Η φράση του Χιμένεθ μετά το τέλος, ότι η ομάδα του έπαιξε με ανδρικό τρόπο αλλά δέχτηκε γκολ με παιδικό, περιέγραψε εύστοχα την αντίφαση της εμφάνισης. Γιατί πράγματι, σε μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού, ο Άρης ήταν ανώτερος. Με την παρουσία του Χόνγκλα ως καθαρού «κόφτη», στοιχείο που έλειψε έντονα σε πολλά φετινά ματς, κυριάρχησε στον άξονα και περιόρισε τα δυνατά σημεία του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο.
Η υπεροχή αυτή αποτυπώθηκε και στο σκορ, με τον Λορέν Μορόν να βρίσκει δίχτυα και τους κιτρινόμαυρους να πηγαίνουν στα αποδυτήρια μπροστά στο σκορ, έχοντας δημιουργήσει αρκετές τελικές και μια αίσθηση ελέγχου που έμοιαζε καθησυχαστική. Ακόμη κι όταν το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, με την ισοφάριση του Όζμπολτ σχεδόν με τη σέντρα, ο Άρης δεν λύγισε.
Αντιθέτως, αντέδρασε άμεσα, ανέβασε ρυθμό και πίεση και εκμεταλλεύτηκε ένα σοβαρό λάθος στην κυκλοφορία της μπάλας του Λεβαδειακού για να πετύχει ένα εντυπωσιακό γκολ με τον Ράτσιτς. Εκείνη τη στιγμή, όλα έδειχναν πως το παιχνίδι είχε πάρει τον δρόμο του. Το προβάδισμα ήταν ξανά στα χέρια του Άρη και ο χρόνος σύμμαχος.
Κι όμως, το έργο είχε ξαναπαιχτεί. Στα τελευταία λεπτά, η ομάδα έδειξε αδυναμία να διαχειριστεί το προβάδισμα, επέτρεψε στον αντίπαλο να κυκλοφορεί την μπάλα κοντά στην περιοχή και πλήρωσε ακριβά αυτή την παθητικότητα. Σε τέτοιες στιγμές, δεν χρειάζεται ομορφιά ούτε ρίσκο. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, αποφασιστικότητα και –κυρίως– σωστές επιλογές.
Το πρόβλημα, πλέον, δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Ο Άρης δείχνει ότι δεν έχει ακόμη την ικανότητα ή τη νοοτροπία να «τελειώνει» παιχνίδια που έχει στα χέρια του. Οι πέντε νίκες σε 18 αγωνιστικές δεν είναι απλώς ένας κακός απολογισμός, αλλά η απτή απόδειξη μιας ομάδας που δυσκολεύεται να μετατρέψει την καλή εικόνα σε αποτέλεσμα.
Η εσωστρέφεια παραμένει, η αβεβαιότητα μεγαλώνει και ο κόσμος δείχνει ολοένα και πιο αποστασιοποιημένος, κάτι που προσθέτει επιπλέον βάρος. Ο Χιμένεθ μίλησε για λύσεις, όμως προς το παρόν αυτές δεν φαίνονται στο γήπεδο. Η διαχείριση του αγώνα, με μόλις μία αλλαγή πριν τις καθυστερήσεις και τις υπόλοιπες να έρχονται στο 93’, γεννά εύλογα ερωτήματα τόσο για την εμπιστοσύνη στο ρόστερ, όσο και για τις επιλογές του πάγκου.
Φυσικά, οι ευθύνες δεν σταματούν στον προπονητή. Οι ποδοσφαιριστές οφείλουν να βγουν μπροστά, να αναλάβουν ρόλους και να αποδείξουν με πράξεις ότι μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. Οι συγγνώμες και τα λόγια δεν αρκούν πλέον.
Το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι απαιτητικό και τα περιθώρια στενεύουν. Αν ο Άρης θέλει να σώσει ό,τι σώζεται στη φετινή σεζόν, πρέπει να μάθει –και γρήγορα– να προστατεύει τον εαυτό του μέσα στο γήπεδο. Διαφορετικά, ακόμη και οι καλύτερες εμφανίσεις θα συνεχίσουν να καταλήγουν στο ίδιο, γνώριμο αδιέξοδο.
