Επτά νέα παιδιά, άνθρωποι γεμάτοι ζωή, αγάπη για την ομάδα τους και αστείρευτη προσμονή για ένα ακόμη ευρωπαϊκό ταξίδι, δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στη Λυών.
Δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη χαρά της συμμετοχής σε μια ακόμη μεγάλη ποδοσφαιρική στιγμή, δεν πρόλαβαν να φωνάξουν για τον ΠΑΟΚ τους σε έναν ακόμη αγώνα που για εκείνους ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από απλός αθλητισμός. Το ταξίδι τους, που ξεκίνησε με χαμόγελα, φιλίες και όνειρα, έμελλε να γραφτεί ως μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Το δυστύχημα σημειώθηκε έξω από την Τιμισοάρα, περίπου 18 ώρες προτού η παρέα των δέκα φίλων φτάσει στον τελικό προορισμό της.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, η συνολική οδική διαδρομή μέχρι τη Λυών θα διαρκούσε σχεδόν 22 ώρες. Τη στιγμή που συνέβη το μοιραίο, το GPS έδειχνε πως απέμεναν ακόμη 17 ώρες και 16 λεπτά ταξιδιού. Ένα ταξίδι που, υπό άλλες συνθήκες, θα ολοκληρωνόταν σε μία ημέρα, διακόπηκε βίαια και οριστικά μέσα σε λίγα τραγικά δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια μιας προσπέρασης. Εκεί, στη ρουμανική άσφαλτο, κόπηκε άδοξα το νήμα της ζωής επτά ανθρώπων, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς δεύτερη ευκαιρία.
Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν άμεσα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Τιμισοάρα όπου δίνεται μια τεράστια μάχη, μια μάχη με τον χρόνο, με τα τραύματα. Οι ώρες που ακολούθησαν το δυστύχημα –και αυτές που έπονται– είναι ώρες αγωνίας.
Οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, η ευρύτερη κοινότητα του ΠΑΟΚ και μαζί τους ολόκληρη η Ελλάδα παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα κάθε ενημέρωση, ελπίζοντας σε ένα θαύμα, σε μια αχτίδα φωτός μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Σοκ και θλίψη πέρα από τα όρια του συλλόγου
Η θλίψη δεν περιορίζεται στα όρια ενός συλλόγου. Η είδηση ταξίδεψε γρήγορα πέρα από τη Θεσσαλονίκη, πέρα από την Ελλάδα, πέρα και από τη Ρουμανία. Από τη Γαλλία, τον τελικό προορισμό του ταξιδιού τους, μέχρι κάθε γωνιά της Ευρώπης όπου υπάρχει φίλαθλος, όπου υπάρχει άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τι σημαίνει πάθος για μια ομάδα, η τραγωδία προκάλεσε σοκ και βαθιά συγκίνηση.
Γιατί ο αθλητισμός, παρότι συχνά χωρίζει οπαδούς και χρώματα, μπροστά σε τέτοια γεγονότα ενώνει. Κι εδώ, όλοι είναι ενωμένοι στο πένθος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΠΑΟΚ θρηνεί
Η οικογένεια του ΠΑΟΚ, η οποία φέτος γιορτάζει 100 χρόνια ιστορίας, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα γεγονός που σκεπάζει με βαρύ πέπλο τις επετειακές στιγμές. Το κλίμα χαράς, μνήμης και υπερηφάνειας που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τη χρονιά, σκιάζεται από μια απώλεια που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Μια απώλεια που γυρνά τον χρόνο πίσω, σε άλλες τραγικές στιγμές του συλλόγου.
Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΠΑΟΚ θρηνεί τα παιδιά του. Πριν από 27 χρόνια ακριβώς, στις 4 Οκτωβρίου 1999, έξι οπαδοί του «Δικεφάλου» έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη, όταν επέστρεφαν από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ είχε έρθει ισόπαλος κόντρα στους «πράσινους» και η χαρά των εκδρομέων ήταν πολύ μεγάλη. Λίγες ώρες μετά, όμως, το αποτέλεσμα ξεχάστηκε, αφού τα άσχημα νέα απλώθηκαν γρήγορα.
Στις 4:30 τα ξημερώματα, το τουριστικό λεωφορείο που μετέφερε 77 οπαδούς συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι στην προσπάθειά του να προσπεράσει και ανατράπηκε, πέφτοντας σε χαντάκι. Η σύγκρουση σκόρπισε τον θάνατο στα έξι αετόπουλα, καθώς και στον οδηγό του δευτέρου οχήματος. Εκείνη η μέρα άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία του συλλόγου και στη συλλογική μνήμη του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και σήμερα, η τραγωδία της Ρουμανίας ξυπνά εκείνες τις μνήμες. Τις μνήμες ενός συλλόγου που ξανά και ξανά δοκιμάζεται. Τις μνήμες μιας οικογένειας που έχασε τα παιδιά της στον δρόμο για το όνειρο.
Κλειστή η κερκίδα των φιλοξενουμένων στη Λυών
Μέσα σε όλα αυτά, οι οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ πήραν μια βαριά αλλά συμβολική απόφαση: η κερκίδα των φιλοξενούμενων στο γήπεδο της Λυών θα μείνει κλειστή την Πέμπτη (29/1). Σε ένδειξη σεβασμού. Σε ένδειξη πένθους. Σε ένδειξη αγάπης για τους αδελφούς που χάθηκαν.
Το κοινό στοιχείο και των δύο τραγωδιών –τόσο των Τεμπών όσο και της Ρουμανίας– είναι η αγάπη. Η αγάπη για μια ομάδα, για ένα σύμβολο, για μια ιδέα που ενώνει ανθρώπους.
Αυτή η αγάπη, που πολλοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν, είναι η ίδια που οδηγεί χιλιάδες σε ταξίδια, σε γήπεδα, σε δρόμους, σε μακρινές πόλεις και χώρες. Είναι η ίδια που ένωνε τα δέκα παιδιά που μπήκαν στο αυτοκίνητο για τη Λυών. Κι αυτή η σκέψη κάνει τον χαμό τους ακόμη πιο βαρύ.
Πλέον, το μυαλό όλων είναι στους επιζήσαντες οι οποίοι δίνουν τη δική τους μάχη για ανάρρωση. Είναι όμως και στις οικογένειες των θυμάτων, που από τη μία στιγμή στην άλλη είδαν τη ζωή τους να αλλάζει για πάντα. Οι γονείς, τα αδέρφια, οι φίλοι τους –όλοι προσπαθούν να κατανοήσουν το αδιανόητο, να σταθούν όρθιοι μπροστά σε μια απώλεια που δεν χωρά σε καμία λέξη και σε κανένα ανθρώπινο μέτρο.
Το κενό που αφήνουν τα επτά παιδιά δεν θα γεμίσει ποτέ. Μένει όμως η μνήμη τους· μια μνήμη φωτεινή, πικρή, αλλά αιώνια.
Ο ΠΑΟΚ θρηνεί. Η Ελλάδα θρηνεί. Και η Ευρώπη σιωπά.
Η σκέψη όλων είναι με εκείνους που έφυγαν τόσο άδικα και τόσο νωρίς, σε ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
