Τα Μακεδονικά Νέα μίλησαν με έξι πολιτικά πρόσωπα που υποκλίνονται στην ασπρόμαυρη φανέλα, έξι πολιτικούς για τους οποίους ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς μια ομάδα, αλλά πολλά περισσότερα.
Φέτος, ο σύλλογος κλείνει έναν αιώνα ζωής και αυτή η διαδρομή των 100 χρόνων μοιάζει με το πιο άγριο rollercoaster. Από την απόλυτη έκσταση του πρωταθλήματος του 2024 και τον συγκινητικό επίλογο του εμβληματικού Αντρέ Βιεϊρίνια, η οικογένεια του Δικέφαλου βρέθηκε ξανά στα τάρταρα της θλίψης. Γιατί αυτός είναι ο ΠΑΟΚ: μια διαρκής εναλλαγή από το φως στο σκοτάδι.
Η επετειακή αυτή χρονιά, που θα έπρεπε να είναι μόνο γιορτή, σημαδεύτηκε ανεξίτηλα. Ο ΠΑΟΚ πένθησε ξανά «αετόπουλα» στο τραγικό τροχαίο της Ρουμανίας και ένα νέο τραύμα προστέθηκε πάνω στο παλιό, των Τεμπών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη ήρθε να θυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο πως η οπαδική βία παραμένει μια ανοιχτή πληγή στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.
Κι όμως, μέσα από τα συντρίμμια και τον πόνο, ο ΠΑΟΚ βρίσκει πάντα τον τρόπο να αναγεννιέται. Διότι ο ΠΑΟΚ είναι ένας αετός, που κουβαλάει μαζί του τον πόνο της προσφυγιάς, αλλά και το αστείρευτο πείσμα μιας ολόκληρης πόλης. Είναι η άρνηση να συμβιβαστείς με το κατεστημένο, είναι η περηφάνεια να στέκεσαι όρθιος, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Για τα επόμενα 100 χρόνια, η ευχή για τον Δικέφαλο είναι μία: να συνεχίσει να πετάει ψηλά, χωρίς ποτέ να ξεχάσει τις ρίζες του. Να παραμείνει η ομάδα των κατατρεγμένων και των ονειροπόλων. Να συνεχίσει να διεκδικεί το δίκαιο κόντρα σε όλους και να γεμίσει το νέο του «σπίτι» με θριάμβους που θα διηγούνται οι επόμενες γενιές, κρατώντας άσβεστη τη φλόγα της ασπρόμαυρης φανέλας.
Στα Μακεδονικά Νέα μιλούν για τον ΠΑΟΚ σε πρώτο πρόσωπο πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί (με αλφαβητική σειρά): οι βουλευτές Σταύρος Καλαφάτης, Δημήτρης Κούβελας, Στράτος Σιμόπουλος και οι αυτοδιοικητικοί Λευτέρης Αλεξανδρίδης, Σίμος Δανιηλίδης και Κωνσταντίνος Ζέρβας.
Σταύρος Καλαφάτης, Υφυπουργός Ανάπτυξης, βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης ΝΔ: Άσπρες και μαύρες στιγμές
«Στους δρόμους της Νεάπολης, στη δυτική Θεσσαλονίκη, με μια μπάλα στα πόδια… Αυτά ήταν τα παιδικά μου χρόνια. Με πατέρα και θείο ΠΑΟΚτσήδες. Και τον θείο, μάλιστα, έφορο του ποδοσφαιρικού τμήματος. Μπορώ να λέω, λοιπόν, ότι γεννήθηκα ΠΑΟΚτσής. Πρώτα πήγα στο γήπεδο της Τούμπας και μετά περπάτησα…
Ο φίλος του ΠΑΟΚ, από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, γνωρίζει ότι η ιστορία αυτής της ομάδας έχει τις άσπρες και τις μαύρες στιγμές της. Δυο τέτοιες στιγμές θυμάμαι κι εγώ.
Αρχίζοντας από τα ευχάριστα, δεν θα ξεχάσω τον ερχομό της Άρσεναλ του Αρσέν Βεγκέρ στη Θεσσαλονίκη, για τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Τότε εργαζόμουν στην ΠΑΕ και είχα υποδεχτεί την αγγλική ομάδα - την οποία δεν το κρύβω ότι συμπαθώ. Σκεφτόμασταν όλοι τη δυσκολία του παιχνιδιού, αλλά «κάτι» άλλαζε με το που αντικρίσαμε τα μεγάλα αστέρια της ομάδας: Αδιαφορούσαν! Λες και είχε τελειώσει ο αγώνας κι είχαν εξασφαλίσει την πρόκριση, σε αντίθεση με τον προπονητή τους, φέρονταν -θα ‘λεγε κανείς- με τρόπο αλαζονικό. Ακόμη και μετά το παιχνίδι της Τούμπας, ούτε περνούσε από το μυαλό τους πως θα έμεναν εκτός Ευρώπης από μια ελληνική ομάδα. Αντιλαμβάνεστε τι έγινε όταν ο Ζήσης Βρύζας πέτυχε το γκολ στο Χάιμπουρι. Τα βλέμματα άλλαξαν κι από αδιαφορία έδειχναν… απόγνωση. Η χρονιά χανόταν για μια τεράστια ομάδα.
Το μαύρο ξημέρωμα που δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου, ήταν εκείνο που, ως άνθρωπος της ΠΑΕ, έφθασα πρώτος εκεί που είχε σβήσει η ζωή έξι παιδιών, έξι αετόπουλων, τον Οκτώβριο του 1999. Δε θέλω ούτε να περιγράψω τι αντίκρισα. Ούτε τις σκέψεις μου σε όλο το ταξίδι από τη Θεσσαλονίκη ως το σημείο της τραγωδίας. Ειδοποιημένος από φίλους του ΠΑΟΚ για το συμβάν, είχα το δυσάρεστο καθήκον να βρεθώ εκεί και να διεκπεραιώσω ό,τι πιο δύσκολο θα μπορούσα να χειριστώ.
Αλλά είπαμε. Έτσι είναι… Όλη η ιστορία αυτής της ομάδας είναι ένα συνεχόμενο, ασπρόμαυρο ταξίδι… Ένα ταξίδι 100 χρόνων. Προς το παρόν. Ευχή μας να συνεχίζει το υπέροχο ταξίδι του, με όσο το δυνατόν περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές, για πολλές 100ετίες ακόμη. Χρόνια πολλά στον ΠΑΟΚ!»
Δημήτρης Κούβελας, βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης ΝΔ: Ομάδα δεν αλλάζεις ποτέ!
Ο Δημήτρης Κούβελας με τα παιδιά του στον Λευκό Πύργο παηγυρίζουν για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας 2021
«Βρέθηκα, μικρό παιδί, στο γήπεδο της Τούμπας τον Μάιο του 1976, στον συγκλονιστικό αγώνα με την ΑΕΚ. Εκείνη η νίκη χάρισε στον ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα και κλείδωσε την ομάδα στην καρδιά μου!
Από τότε είναι αμέτρητες οι χαρές και οι λύπες, τα πειράγματα που δίνουν και παίρνουν με τους φίλους άλλων ομάδων. Ισχύει στ’ αλήθεια αυτό που λέγεται μεταξύ σοβαρού κι αστείου: γυναίκα, αυτοκίνητο, κόμμα, και τόσα άλλα, μπορεί να αλλάξεις! Ομάδα, όμως, ποτέ! Η φανέλα του ΠΑΟΚ είναι πολύ βαριά, η ιστορία του ακόμη περισσότερο.
Δεν είναι τυχαίο ότι ΠΑΟΚτζήδες υπάρχουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλες τις ηλικίες!
Αξέχαστος θα μου μείνει κι ο τελικός του κυπέλλου στο ποδόσφαιρο, το 2021. Τον παρακολουθήσαμε στην τηλεόραση, στον δρόμο δίπλα στον Λευκό Πύργο, με τα τρία μικρά παιδιά μου! Τα συναισθήματα πρωτόγνωρα. Πανηγυρίσαμε την κατάκτηση του τίτλου, φορώντας μάσκες, όπως επιβάλλονταν στον δημόσιο χώρο, λόγω covid. Εκείνο το βράδυ τα παιδιά διάλεξαν ομάδα!
Στα 100 χρόνια ζωής του, ο ΠΑΟΚ δεν μετρά απλώς τρόπαια και νίκες, αλλά και έχει ήδη γράψει μια πλούσια ιστορία που ξεπήδησε από τις στάχτες της προσφυγιάς, με πολλές ένδοξες σελίδες, όπου μετράς ξεχωριστούς παράγοντες με ανυποχώρητο πείσμα, κορυφαίους αθλητές και πρωταθλητές κι αμέτρητους περήφανους οπαδούς που θεωρούν τον ΠΑΟΚ ιδέα και φωνή τους!
Στα επόμενα 100 χρόνια, εύχομαι ο ΠΑΟΚ να δυναμώσει ακόμη περισσότερο και να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε όλα τα αθλήματα, με πάθος αλλά και πίστη στο fairplay, χαρίζοντας πολλούς περισσότερους τίτλους στον κόσμο του. Παράλληλα, τον θέλω πρωταγωνιστή και στην κοινωνία. Να αποτελεί σύμβολο ενότητας στην πόλη, έμπνευση για να έρθουν περισσότεροι νέοι κοντά στον αθλητισμό και να εξαλείψουμε την «αθλητική» βία από τα γήπεδα και τη ζωή μας! Η νέα «Τούμπα» θα είναι το πρώτο κορυφαίο ορόσημο περηφάνιας και προόδου για την ομάδα στην σύγχρονη ιστορία της. Μακάρι να την εγκαινιάσουμε σύντομα. Είναι βέβαιο ότι τα καλύτερα έρχονται. Χρόνια πολλά ΠΑΟΚ!»
Στράτος Σιμόπουλος, βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης ΝΔ: Αθλητικό και κοινωνικό σύμβολο
«Ο πατέρας μου, ο Γιώργος Σιμόπουλος, δεν είχε καμιά σχέση με το ποδόσφαιρο, σε αντίθεση με τον μικρότερό του αδερφό, τον Θανάση, που ως Μικρασιάτης ήταν ΠΑΟΚ. Αυτός με πρωτοπήγε στην Τούμπα γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Θυμάμαι ήταν ένα παιχνίδι με τον Άρη, που τελείωσε 0 – 0. Από τότε «βαφτίστηκα» στα ασπρόμαυρα κι έγινα… ποδοσφαιράνθρωπος. Στα ασπρόμαυρα «βάφτισα» επίσης και τον γιο μου, τον Γιώργο. Μαζί πηγαίνουμε πλέον όταν βολεύει και βλέπουμε τον ΠΑΟΚ στο εξωτερικό.
Έγινα, λοιπόν, φίλαθλος και οπαδός αυτής της μεγάλης ομάδας, που κουβαλάει μέσα της πάντα τον πόνο του ξεριζωμού, της συνεχούς προσπάθειας για επιβίωση, με αναπτυγμένο σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα της αντίθεσης απέναντι σε κάθε μορφής αδικία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΠΑΟΚ αντλεί τη δύναμη του από τα Δυτικά της πόλης και την Τούμπα, περιοχές με πολλούς πρόσφυγες. Ο θείος μου, άλλωστε, στην Πλατεία Επταλόφου έμενε.
Από τις μεγάλες χαρές, θυμάμαι πάντα το πρώτο πρωτάθλημα, με το γκολ του Γκουερίνο επί της ΑΕΚ και τον ίδιο να είναι σκαρφαλωμένος στα κάγκελα της Θύρας 4. Αλλά δεν έχει φύγει από τη μνήμη μου και η ήττα μας, στον τελικό του κυπέλλου, από τον Άρη στο Καυτατζόγλειο με το γκολ του Αλεξιάδη και το χαμένο πέναλτι του Κούδα. Τελευταία, νομίζω αξέχαστη θα μου μείνει η νίκη μας στην παγωμένη Φρανκφούρτη επί της Άιντραχτ, αλλά και οι βιαιότητες με τα άλογα και τις αύρες των Βέλγων αστυνομικών στην Μπριζ.
Ο ΠΑΟΚ αποτελεί ένα σύμβολο της πόλης, όχι μόνο αθλητικό, αλλά και κοινωνικό. Όπως προανέφερα, ξεκινώντας από τον αθλητισμό, ο ΠΑΟΚ ενσωματώνει μέσα του τον διαρκή αγώνα για επιβίωση των ανθρώπων του μεροκάματου.
Μέσα από τις συνεχείς του επιτυχίες σε όλα τα αθλήματα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, εύχομαι στο μέλλον ο ΠΑΟΚ να κάνει γνωστή τη Θεσσαλονίκη σε όλο τον κόσμο και να χαρίσει σε εμάς τους φιλάθλους και τους οπαδούς του αυτές τις ιδιαίτερα χαρούμενες στιγμές που μόνο αυτός ξέρει να προσφέρει».
Λευτέρης Αλεξανδρίδης, δήμαρχος Κορδελιού - Ευόσμου: Φωνή αντίστασης στην αδικία
«Από τότε που γεννήθηκα, από μωρό, με πήγαινε στο γήπεδο του ΠΑΟΚ ο πατέρας μου. Έχω μνήμες μαζί του, να με κρατάει αγκαλιά στις κερκίδες. Για μένα ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι ιδέα, πολιτισμός, τρόπος ζωής και το δίκιο του πρόσφυγα απέναντι στο κατεστημένο. Μεγάλωσε και γιγαντώθηκε γιατί ήταν η μόνη φωνή αντίστασης στην αδικία, η μόνη ομάδα που δεν λύγισε ποτέ μπροστά στο ΠΟΚ. Γι’ αυτό και ο ΠΑΟΚ πλαισιώθηκε από χιλιάδες κόσμου.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη βραδιά στην Κωνσταντινούπολη, στην πόλη όπου χτυπά η καρδιά του ΠΑΟΚ, η καρδιά των Ελλήνων. Η πρόκριση επί της Φενέρμπαχτσε, το 2010, ήταν κάτι παραπάνω από ένα αποτέλεσμα. Θυμάμαι να κάθομαι ανάμεσα σε Τούρκους στα επίσημα και δίπλα μου τον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής τους ομοσπονδίας. Όταν κερδίσαμε, ο άνθρωπος αυτός σηκώθηκε, με κοίταξε στα μάτια και μου έδωσε συγχαρητήρια, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητά μας. Εκείνη τη μέρα όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες δακρύσαμε.
Οι φίλαθλοι κάνουν κύκλους και τον ίδιο κύκλο διέγραψα κι εγώ. Άρχισα από τη θύρα 1, στην αγκαλιά του πατέρα μου, μετά πήγα στην 4, συνέχισα στην 5 και στην 6, για να καταλήξω στα επίσημα.
Ο πατέρας μου ήταν ένας από εκείνους τους αφανείς ήρωες που το 1956 άφηναν τη δουλειά τους για να χτίσουν με τα ίδια τους τα χέρια το σπίτι μας, την Τούμπα. Σήμερα, το μεγάλο μου όνειρο είναι να δώσει η ΠΑΕ τη δυνατότητα σε όλους εμάς να συνεισφέρουμε κι εμείς με τον τρόπο μας. Να μπορούμε να προσφέρουμε έστω ένα πλακάκι με το όνομα εκείνων που προσπάθησαν, μια τιμή για τους πρωτοπόρους του 1956. Ο ΠΑΟΚ ανήκει σε όλους και θέλουμε να δούμε τα ονόματα αυτών που βοήθησαν χαραγμένα στη Νέα Τούμπα.
Εύχομαι τα επόμενα 100 χρόνια να βρουν τον ΠΑΟΚ όπως ξεκίνησε: κοντά στον απλό λαό, πρωταγωνιστή στα ευρωπαϊκά σαλόνια και πάντα περήφανο».
Σίμος Δανιηλίδης, δήμαρχος Νεάπολης – Συκεών: Στο εικονοστάσι με την Αγιά Σοφιά
Ο Σϊμος Διανιηλίδης με την κόρη του Ευθυμία Μαρία στο γήπεδο
«Η ιστορία μου με τον ΠΑΟΚ ξεκινά από το εικονοστάσι του παππού Γιάννη. Πρόσφυγας από την Καππαδοκία, εγκαταστάθηκε στο χωριό Ζωγράφος της Χαλκιδικής, αλλά η ψυχή του έμεινε πίσω. Δίπλα στις εικόνες των αγίων, είχε πάντα τη φωτογραφία της Αγιάς Σοφιάς και τον Δικέφαλο Αετό. ''Μπιζίμ Ινσταμπούλ (εις την Πόλη – Κωνσταντινούπολη), μπιζίμ ΜΠΑΟΚ'', έλεγε με δάκρυα στα μάτια, ταυτίζοντας τα ιερά χώματα με την ομάδα. Το εικονοστάσι του παππού Γιάννη και οι διηγήσεις του προπάππου μου, του Σίμου, έγιναν το δικό μου ευαγγέλιο.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου ο ΠΑΟΚ ήταν οικογενειακή υπόθεση. Ο θείος μου ο Ευδόκιμος, άντρας της αδελφής του πατέρα μου και φανατικός ΠΑΟΚτσής, ήταν εκείνος που με πήρε από το χέρι στο γήπεδο. Ήμουν μόλις τεσσάρων ετών. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωτόγνωρο συναίσθημα που με συνεπήρε. Ο ΠΑΟΚ ήταν, πριν ακόμα γεννηθώ, κομμάτι της ύπαρξής μου κι εκείνη τη μέρα το κατάλαβα.
Στη μνήμη μου μένουν ανεξίτηλες οι μεγάλες στιγμές. Το ιστορικό 4 - 0 επί του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη το 1976, που το παρακολούθησα μέσα στο γήπεδο και άνοιξε τον δρόμο για το πρώτο μας πρωτάθλημα, αλλά και το έπος της Τεργέστης το 1994. Για να δω τον μπασκετικό ΠΑΟΚ να σηκώνει το Κόρατς, έμεινα 30 ώρες στους δρόμους οδικώς. Η κούραση μπροστά στην κούπα δεν σήμαινε τίποτα.
Αυτή την κληρονομιά θέλησα να περάσω και στην κόρη μου, την Ευθυμία Μαρία. Την πήρα μαζί μου στο γήπεδο επίσης τεσσάρων ετών. Στο δημοτικό, ήταν το μοναδικό κορίτσι που ανέλυε τις φάσεις και το οφσάιντ, αφήνοντας άναυδους τους συμμαθητές της. Σήμερα, είναι μια πανέμορφη δεσποινίδα που με ακολουθεί παντού: στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ. Πρόσφατα, τον Μάιο του 2025, δακρύσαμε μαζί στο αντίο του αρχηγού μας, του Βιεϊρίνια.
Τώρα που ο ΠΑΟΚ κλείνει τα 100 του χρόνια, η ευχή μου είναι απλή: να παραμείνει μια οικογένεια που ενώνει τον κόσμο, να προσφέρει συγκινήσεις και να κατακτά τίτλους με την ίδια περηφάνια και ψυχή που μας έμαθαν οι παππούδες μας. Και ειδικά φέτος να κατακτήσει και πάλι το νταμπλ».
Κωνσταντίνος Ζέρβας, τέως δήμαρχος Θεσσαλονίκης: Με το μεράκι και τη νοοτροπία της δημιουργίας
Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας στους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του κυπέλλου Κόρατς
«Γεννήθηκα μέσα στην οικογένεια του ΠΑΟΚ. Ο πατέρας μου ήταν Πρόεδρος στον ενιαίο τότε ΑΣ, υπεύθυνος και για τη μελετοκατασκευή των αρχικών τμημάτων της Τούμπας αλλά και για την εξόφληση της αγοράς του οικοπέδου του γηπέδου. Οι Κυριακές μου από τότε που θυμάμαι ήταν αφιερωμένες στην ομάδα και στους αγώνες της. Νωρίς έγινα κι εγώ μέλος του Συλλόγου και θεωρώ μεγάλη μου τιμή που συμμετείχα στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΑΣ ΠΑΟΚ και συνέβαλα – ως τεχνικός σύμβουλος- στην κατασκευή του δεύτερου σπιτιού του, του κλειστού γηπέδου του Φοίνικα. Αυτό που πολλοί αποκαλούν ''παλατάκι'', αν και μια προσφυγική, μια λαϊκή ομάδα δεν έχει «παλάτια» αλλά σπίτια που με νοικοκυροσύνη δημιουργούν οι άνθρωποι του.
Μεγάλωσα κι εγώ με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία αλλά και το μεράκι των προσφύγων ιδρυτών του μεγάλου Σωματείου να δημιουργούν και να φέρνουν αθλητικές επιτυχίες, αλλά και περηφάνια στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία και όπου γης υπάρχουν φίλοι του ΠΑΟΚ. Όταν αυτοί το κατάφεραν με τόση επιτυχία στα δύσκολα χρόνια του 1926, εμείς δεν έχουμε καμιά δικαιολογία να μη συνεχίσουμε το όραμά τους.
Να ξεχωρίσω μια από τις αμέτρητες μαγικές στιγμές που μου προσέφερε η ομάδα μέσα στα γήπεδα. Τέτοιες στιγμές δεν ήταν μόνο οι χαρές και οι νίκες αλλά και οι αποτυχίες. Αυτό άλλωστε είναι το προσφυγικό γονίδιο των ανθρώπων του, που κάθε επιτυχία αλλά και δυσκολία την αξιοποιούν για να οικοδομήσουν κάτι σημαντικό για την πόλη και την πατρίδα τους.
Θα θυμηθώ λοιπόν τη μεγαλειώδη κατάκτηση του κυπέλου Κόρατς στο μπάσκετ, όπου ως μέλος της τότε Διοίκησης το 1994 πανηγύρισα μέσα στην Τεργέστη έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Κάνοντας τον ΠΑΟΚ μια ομάδα με τίτλους και αναγνωρισιμότητα όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Ελπίζω να αξιωθώ να ζήσω το χτίσιμο και να γιορτάσω τα εγκαίνια της νέας Τούμπας, αυτής που συμβάλαμε με την έκδοση του Ειδικού Χωρικού Σχεδίου το 2022 και αναμένει με αγωνία τα επόμενα στάδια υλοποίησης της. Όπως ακριβώς αξίζει στον ΠΑΟΚ, όπως επιθυμώ κι εγώ γι’ αυτόν!».
